Twee gedichten

mijn manische pixiedroommeisje verkoopt snijbloemen langs de snelweg, weigert de gewoonte van het ik-zeggen, 't schatje weet dat alles tot metafoor kan worden verklaard. een dier, een deeltje, ze zorgt voor het reële, ze normaliseren het politiegeweld wanneer ze zeggen dat dit overal in de wereld gebeurt. ze wilde ooit meer zijn dan een staande man op het taksimplein, maar hij vertelde haar dat ze niet moest opperen in een commune te wonen, in een gesloten cirkel. te midden van golven van lawaai spelen kinderen het een-twee-drie-luchtaanvalspel, zegt ze. blijkbaar was een van hen uien aan het snijden toen hij werd gedood. al deze mislukkingen van een conservatieve regering, ze verontschuldigt zich voor hun oorlogsenthousiasme, wereldleiders volharden met hun ondoordachte retoriekoefeningen. ze schrijft het in het zand met een stok. verwond door een speld? grappig. droevig nieuws deelt ze, de hemel zo indringend, toch weerstaat ze de neiging om naar rechts te vallen.







voor Frances en Nadia


melancholische synthesizers, plastic armbanden, haar moeder verliest haar kindje aan een arrogante man. zijn beweringen zijn als zonovergoten intimiteiten, alleen onschuldig voor de onverschilligen die haar drift willen vastpinnen. oneerlijkheid of suggeren haar spelletjes een fantasierijke reactie op zijn eigengerechtigheid? het is allemaal nuance, versierd met glinsterende stickers en een steenbokmaan. ze is een vleselijke engel die in haar eentje het franse keizerrijk intrekt. "al deze seks heeft iets leegs en triests." ze offerde haar papieren jurken op, verlangde niet meer naar de toewijding van een rozenkrans, maar nog steeds horen ze iemand die klaagt. zo voorzichtig en geïsoleerd, daarom wist ze uiteindelijk welke slaappillen en honingachtige alcohol goed samengaan. lila nagels, donkere longen, zelfopgelegde onverschilligheid, ze danst als een gevleugelde tragedie. het hart heeft hoe dan ook teveel connotaties. ze belooft zichzelf een gezonde samenleving waarin ze niet langer ongunstig wordt vergeleken. in een zijden gewaad verontschuldigt ze zich dat ze te laat is en strekt ze haar hand uit. onverzadigbaar, alleen eten om te bestaan: wat er gisteren is gebeurd, is dat ze morgen is gestorven.


ze wil nog steeds een universale zijn.